ترم اول دانشگاه تو یکی از کلاسای بیخود و اجباری مقاله نویسی انگلیسی باهاش آشنا شدم. اولین و آخرین ایرانیم بود که خیلی اتفاقی من باهاش سر صحبتو باز کردم وگرنه ترجیح می دم اگر بفهمم یکی ایرانیه-خصوصا پسرا که اصلا!- نرم جلو و با کسی سر صحبتو باز نکنم و خودشونم معمولا متوجه نمی شن ایرانیم که بخوان بیان و حرفی بزنن.
 از همون چندتا جمله ی اول که باهاش حرف زدم و بهم گفت چند تا کورس داره و چه درسایی رو داره در یه مدت زمان خیلی کوتاه پاس می کنه فهمیدم مخیه در حد خودش این پسره! فوریم از من پرسید چه درسایی دارم و برای خوندن هرکدومشون یه سری راهنمایی کرد و گفت دفعه ی بعد برام چندتا جزوه و کتاب میاره و دفعه ی بعدم کلی وبسایت مفید بهم معرفی کرد برای درسام و همینجوری که پیش می رفت و هرهفته تو کلاس می دیدمش یه کم خودمونی تر می شدیم باهم. پسر خوبی بود و منم باهاش راحت بودم. از طریقش با یه سری دیگه از بچه ها هم آشنا شدم که الان هرکدومشون دوستای خیلی خوبم هستن و صمیمی ترین دوست دخترمم از تو همین گروه بود. اوایل فکر می کردم جناب مخ فقط به من اینقدر کمک می کنه و سر هرپروژه ای که دارم نمی دونم از کجا باخبر می شد و عین زورو(!) شنلش تو هوا افراشته می شد و یهو سر می رسید و کلی راهنماییم می کرد! ولی بعد از آشنا شدن با دوستای دیگه اش دیدم با همه اینجوریه و تقریبا برای همه هر کمکی از دستش بر بیاد انجام می ده. ازین موضوع خوشحال بودم چون دلم نمی خواست همچین آدمی بهم علاقه مند باشه و از روی علاقه بهم کمک کنه چون اصلا استایل و اخلاقامون بهم نمی خورد و ازون طرفم این همه کمک همیشه به من تو درسا کرده بود و اگر می خواست بهم پیشنهادی بده من کلی شرمنده اش می شدم بابت جواب منفیم!
خلاصه همچنان جناب مخ که دیگه رسما به زورو و سوپرمن تغییر قالب داده بود هوای من و درسامو داشت و واقعا هم که الهی خیر ببینه از جوونیش!! یه وقتایی یه کمکایی به من کرده این بشر که خودم حیرون موندم! تا اینکه بعد از حدود یه سال و نیمی که می شناختمش تابستون پارسال موقع رفتن برای خوردن یه قهوه ی ساده وسط کلاسا-کاری که همیشه اینجا با همه ی دوستا انجام می دیم و هرکی با هرکی می ره کافی شاپ اصلا معنی و مفهوم خاصی نداره!- نمی دونم یهو چش شد و حالی به حالی شد و بعد از کلی بالا پایین و سرخ و سفید شدن به من ابراز علاقۀ غــَـط و غلیظ شدیدی کرد و پیشنهاد دوستی داد !! منو می گی؟! خشکم زده بود!! یعنی انگار اول یه سطل آب یخ ریختن رو کله ام بعدم به برق وصلم کردن! شایدم اول برق و بعد آب و خلاصه ...!!!! مونده بودم حیرون که این چرا یهو همچین شد و به تته پته افتاده بودم اصلا که یعنی چی! ما که دوست معمولی بودیم و بعدم عذاب وجدان که پس اینهمه کارایی که این مدت کمک من کرده فقط به خاطر علاقه اش بوده و حالا من الان جوابشو چی بدم و من هیچ چیز مشترکی با این آدم ندارم جز یه دوستی ساده و... ! واویلا که همه ی اینا همون چند لحظه از ذهن من گذشت. نمی دونستم چه جوابی باید بدم، پرادم اون زمان نبود، کلا هم ازین جواب اصلا خوشم نمیاد که وقتی یه نفر به من پیشنهاد دوستی و آشنایی و حتی خواستگاری! می ده برگردم بگم "من با کسی دیگه هستم!" این جواب دقیقا عین این می مونه که بگی "شرمنده من الان دستم بنده!! وگرنه حتما خدمت می رسیدم!" به خاطر همین دیگه رومو سفت کردم و بعد از کلی بالا پایین رفتن از همون حرفای معمول سریالای ایرانی رو تحویلش دادم که وای من اصلا راجع به تو اینجوری فکر نمی کنم و تو یه دوست خیلی خوب منی و من نمی خوام دوستی الانمون خراب بشه و این مذهملات! فقط خوبیش این بود که خودشم گفت نمی خوام دوستیمون از بین بره و من برای حرف و نظر تو احترام قائلم، ولی امیدوارم بعدا بتونم نظرتو دربارۀ خودم عوض کنم!!! هرچند که باز من جواب همین حرفشم در لفافه دادم که نه بابا نظر من عوض بشو هم نیست! ولی خوب شکرخدا ازون به بعد دوباره رابطه امون مثل سابق شد و نه من هیچیو به روی اون می اوردم نه اون به روی من. کمک ها و سوپرمن بازیاشم همچنان ادامه داشت ولی اینبار دیگه من یه کم سعی می کردم مراعات کنم و خیلی زحمت بهش ندم و کلن کمتر جلوش آفتابی شم. پرادم می دونست جریانو و از همون اولم گفت هرجور خودت صلاح می دونی باهاش رفتار کن و منم ترجیح می دادم دیگه رابطه ام باهاش فقط تو جمع های دوستانه و خیلی کمتر از سابق باشه. از دوستای مشترکمونم همه اش می شنیدم که می گفتن هرچند وقت یه بار می ره ازونا راجع به من و اینکه با کی هستم و دوست پسرم کیه سوال می کنه! منم دیگه مته به خشخاش نمی ذاشتم و بهشون گفتم اینبار که سوال کرد واقعیتو بهش بگین که من با کسی هستم و دوسشم دارم و جدیم هستم! بلکه از فکر و خیال ما بیاد بیرون! حالا نه که خودمو خیلی تحویل بگیرما! ولی همه اش می ترسیدم این بچه پیرپسر شه و منم دوتا شکم بزائم!! و این همچنان در عشق من بسوزه و به فکر درس و پروژه های من باشه!(شوخی می کنم البته ! ماجرا به این شوریا هم نبود : ) ) بدبختی از خودمم نمی یومد بپرسه که خودم حداقل بدون واسطه و رک و راست جوابشو بدم و همه اش از اینو اون در مورد من و رابطه ام می پرسید، به خاطر همه ی لطفهاییم که به من کرده بود احترام زیادی براش قائل بودم و نمی خواستم خودم عین هوچیا برم یهو بدون مقدمه در مورد این موضوع باهاش حرف بزنم.

برای اینکه طولانی نشه بقیه اش تو پست بعد...

توضیح نوشت: اسم پست فقط یه شوخیه!! نه شما آقای محترم که خواننده ای، نه به آقای همسایه اتون، نه به پسرعمه ی دست دیزی دخترخاله اتون، نه به مگس نر میوه فروشی سر کوچه اتون بر نخوره لطفا !!